تلخی کدامین زهر بر کامت نشسته کاینچنین حتی از بهار هم میگریزی...

شرنگ کدامین حادثه ذهنت را پریشان کرده کاینچنین حتی از شعرو غزل هم میگریزی...

.

.

.                                                                                                    

بر خویش بالیدم که

                        روزی بهار زندگیت بودم وشاه بیت غزلهایت.              

                                  به کدامین خطا از من میگریزی ؟...

همچون روز روشن بر من هویداست  که در پی مسیر زندگیت روانه خواهی شد و شاید هیچگاه منی در خاطره ات باقی نماند...

ومن بی شک هر جا که باشم نشانی از تو همراه دارم که با تو بودن را برایم تداعی کند...

                                  آنروز یا تو مسیر زندگیت را تغییر میدهی

                                   یا زندگی با من بودنت را دستخوش تغییر میکند...

تو می روی و من با لبخند بدرقه ات خواهم کرد...

  من می مانم و کوله باری از احساس تنهایی                

                                                         می مانم...

                                                              باز هم مثله همیشه

                                                                      تنهای تنها...

یادم هست روزهای تنهاییت را چه غریبانه در میان آسمان بیکران گذراندی و اشکهایت چه سخاوتمندانه

گونه ام را نوازش کردو خاضعانه به خاک افتاد و من فقط به نظاره ات نشستم.

چه صبورانه اشکهایت را در باد پنهان کردی و موقرانه رفتی...

                                  بی آنکه انتظار همدردی داشته باشی...

و من چه ظالمانه در این پهنه عظیم آبی رهایت کردم.

                           امروز گریستم...

                                            لحظه ها و ساعتها گریستم و هیچ کس تنهاییم را حس نکرد...

باز هم به تو پناه آوردم و از پشت شیشه ای غبار آلود نظاره ات کردم...

                               اما...

اشکهایم گونه لطیفت را لایق نبود...

  پا به پایم گریستی و شرمسارت شدم

                                         ساعتها و لحظه ها را با هم گریستیم...

نگاهم به آتش خیره شده است. به آتشی که می سوزاند وزبانه میکشد به هیزمی که میسوزدوخاکستر میشود...

              و تو که نگاه میکنی

                                   فقط نگاه ...!

به چه می نگری؟؟

                        نمیدانم...

به مبهوتی من؟ به شعله آتش یا به مردم کوچه که بی محابا شاد و سرخوشند؟!

میگویند: با لبخندی تمام غبار دل شکستگی و اندوه خستگی و غم روزهای تلخ را به آتش بسپار...

                                      می سوزاندو خاکسترش میکند.

....

میبینمت...

          کنار آتش ایستاده ای

                             مرا نگاه میکنی...

با من چه میکنی ؟

                  به آتشم میسپاری

                                       یا به خدا؟

                                                        باز هم نمی دانم....

موجهای خروشان دریا را برای رها شدن میخواهم

                            سردی خاک نمناک را برای خواب

                                سوزانی آتش را برای خاکستر شدن

و

نفسهای باد را که به یاد آورم چگونه تک تک آرزوهایم را در خویش پیچید و برد.....

                   و تو را میخواهم که نظاره گر باشی

                                                    سوختن و خاکستر شدن و بر باد رفتنم را

                                      هر چند که میدانم

                                                             هیچگاه

                                                                       آرزویت نبوده ام....

هنوز در به در کوچه های خاطره ام

                              هنوز اسم تو جا مانده کنج حنجره ام

هنوز مثل نخستین نگاه عاشق تو

                              در انحصار غم عشق در محاصره ام

به عشق اینکه ببینم دوباره میآیی

                              هنوز  روی  سکوی  کنار  پنجره ام

شب از بکارت روحم عبور کرد ولی

                                قسم به ماه نگاهت  هنوز  باکره ام

تو را به آینه سوگند میدهم  مریم

                              مرا به پنجره فولاد شب  نزن  گره ام

به چشم من غم عشق تو مثل دایره ایست

                            که من چو عقرب عاشق درون دایره ام

چقدر غم زده در سینه میتپد قلبم

                            همیشه بی تو من اینقدر غرق دلهره ام

تو مثل طعم غزل های من خوش آهنگی

                              و من شبیه تو یک واژه در محاوره ام

و لمس برف تنت حسرتی است در روحم

                              به خشکسالی  محض  کویر  پیکره ام

سلام نازنین ترین من.....

چه کنم دلم تنگ تر از شکاف سوزن است برای دیدنت،شنیدنت،و حتی فریادت،چه برسد به

بخششت......حتماً لذت میبری از شکنجه ی کسی که به جرم دیوانگی تقاص جنونش را به بدترین

وجه ممکن پس میدهد و آن چیزی جز بی تو بودن نیست.مرگم نزدیک است.نازنین خیال میکنی

مرگ فقط این است که جسمی با چشمهای بسته و قلب خاموش را توی یک جعبه ی چوبی و

شیشه ای تا زیرزمین بدرقه کنند و بعد اشک و خاک رویش بریزند تا آرام بگیرد و خودشان هم تا چند

روز سیاه بپوشند و اشک بنوشند و دسته گلی با روبان مشکی پرپر کنند و نام آن جسم را فریاد بزنند

و بعد چشم باز کنند و ببینند که یکسال از کوچ آن جسم گذشته است و باید بروند و وانمود کنند هنوز

غمگینند اما با خودشان به این نتیجه ی تلخ برسند که یاد او را همراه با جسمش زیر یک عالم خاک

سرد پنهان کرده اند،نه نازنین ترینم،مرگ یعنی بدانی کسی برایت می میرد یا لااقل به عشق تو نفس

میکشد و بعد زندگی را هم دوست ندارد چه برسد بی تو زندگی کردن را و بعد آن را هم از او بگیری

به جرم جنونش یا اشتباهش یا اصلاً تقصیرش،در خلاء نبودنت حبسش کنی تا به مرگ تدریجی برود

و بمیرد،نه مرگ طبیعی جسم،مرگ یعنی اینکه بدانی کسی بی تو،بی ستاره ات هفت آسمانش

شب است،خورشید نمیشناسد،روز ندارد،لحظه نمیفهمد،ساعتش روی آخرین لمس حضور تو

مانده است و تقویمش هنوز تحویل را نچشیده است و بدانی و بگذاری به همان حال بماند

تا بمیرد،اصلاً ته دل مثل حریرت هم تکان نخورد یعنی همین طور است دل تو؟!تو میدانی که من چه

میکشم،چیزی فراتر از درد،بالاتر از زجر،سنگین تر از سوار شدن اورستی بر شانه ای،میدانی و

میخواهی که همین گونه باشد.و این خواستن تو تنها نفسی است که میگذارد بنویسم و برایت تصور

کنم.....عکسهایت هم تمام پر از لکه های گریه است.عکست با من همدردی میکند با چهره ام،

درست عین قاب عکس،بیهوده زنده ام،چهره ام پر از چین های تنهاییست و من عجیب میترسم

از اینکه کسی را که فراموشش نکرده ام فراموشم کرده باشد...!!!!!آه میکشم نازنین ترینم،

آنقدر آه میکشم تا همان کسی که تو را در اولین روز ماهت به من داد دوباره تو را به من برگرداند....

وای خدا جونم

چکار کنم نازنینم